Metaforen voor rouw

Door Willemien Jobsen

Tijdens een van de lesdagen op de opleiding Verlies en rouwtherapie hebben we nagedacht over metaforen die gebruikt zouden kunnen worden voor rouw.

Een greep uit de selectie:

als loodgieten, de ene leiding is niet goed meer en moet worden afgedopt en er moeten nieuwe leidingen gelegd worden. Het leven na het verlies is nooit meer hetzelfde en je zult op zoek moeten gaan naar een ander, nieuwe invulling van je leven.

als botbreuk, de breuk doet pijn. Het kost tijd om deze te laten helen. Soms is een breuk gecompliceerd en is er meer nodig dan gips, bijv. een operatie.

als verdwalen, je weet niet meer waar je bent en welke kant je op moet. Je hoopt dat iemand jou kan vertellen waar je naar toe moet.

als vulkaan: een vulkaan waarin het borrelt en lava explodeert naar buiten, lava stroomt naar buiten. Als de lava afgekoeld is, ontstaat er vruchtbare grond waarop je kunt bouwen.

–  als een tsunami, een rustige zee die ontpopt tot een verwoestende watermassa die (verwoestende) sporen na laat en vervolgens weer als rustig kabbelende zee verder gaat.

als een litteken , het helen van een wond heeft tijd nodig. Soms zijn er extra dingen nodig zoals hechtdraad, medicatie, verpleegkundige zorg.  Als de wond genezen is, blijf je altijd een litteken zien als een blijvende herinnering aan je val/ operatie. Af en toe voel je het litteken nog.

Voor het werk als verlies- en rouwtherapeut vonden we de metafoor van een berggids toepasselijk. Een berggids kent vaak niet de hele Alpen uit zijn hoofd. Hij heeft zelf een goede conditie, heeft ervaring opgedaan, heeft leren kaart lezen, weet hoe een kompas werkt. De berggids kan het weer inschatten en heeft in zijn rugzak diverse benodigdheden bij zich die van pas kunnen komen tijdens de bergtocht. Een nieuwe groep vraagt om een andere, nieuwe aanpak waarbij de berggids kan putten uit wat hij zelf heeft geleerd en aan ervaring heeft opgedaan.

De metafoor van rouw als een litteken spreekt mij het meeste aan. De afgelopen tijd voelde ik mijn eigen litteken. Een paar weken geleden was het zes jaar geleden dat mijn moeder overleed. De laatste twee jaar stond ik op deze dag vooral stil bij mooie herinneringen. Mijn wond is dicht en redelijk geheeld, en de afgelopen twee jaar zag en voelde ik het litteken wel en deed het niet zo’n pijn. Dit jaar was dat anders. Ik voelde me erg verdrietig om het gemis van mijn moeder en alle dingen die ze niet meer kan meemaken. Ik, die de berggids voor anderen mag zijn, had nu ineens zelf erg behoefte aan een gids. Iemand die mij gerust kon stellen en kon zeggen dat het niet vreemd was dat ik deze periode verdrietig was. Gelukkig heb ik in mijn omgeving verschillende mensen die op zo’n moment even mijn gids willen en kunnen zijn. Het geeft een fijn gevoel te weten dat je op deze momenten niet alleen bent en gidsen om je heen hebt die uit hun rugzak dat kunnen halen dat jij op dat moment nodig hebt.

Wie mag  jouw berggids zijn als je die nodig hebt?

Geef een reactie

Sluit Menu